Today I burn my bridges
And go start breathe naturally
Take a turn to the right
And begin to belief
Love me love me love me love me love me love me love me too
Cause I sure as hell love you
Love me love me love me love me love me love me love me too
Cause I sure as hell love you
I burned my bridges before
Nobody wants to be alone
Today I burn my bridges
And go start breathe naturally
Take a turn to the right
And begin to belief
Love me love me love me love me love me love me love me too
Cause I sure as hell love you
Love me love me love me love me love me love me love me too
Cause I sure as hell love you
I burned my bridges before
Nobody wants to be alone
Het werd tijd ze te verstoppen
onder liefde lust en loyaal
gezamelijke avonturen en het maken
van een nieuwe geschiedenis voor samen.
Opgeborgen opgevouwen,
verpakt en langzaam afgestorven
Zo verborgen en vergeten
lagen ze op mijn rug.
Nu is het tijd om ze te wekken,
weer te laten groeien
groeipijnen, hartepijnen
Ik ontvouw mijn vleugels
het doet zeer
en geef ze aan jou…
de laatste kus gegeven en de laatste blik
verdwijnt hij aan de horizon
5 weken samen
zon zee strand
lief en lust
nu een zachte landig creeëren
ik weet dat het moeilijk is
voor hem
én voor mij
wat ons rest zijn foto’s
en een diep gevoel
waarop we moeten teren
is er iets veranderd?
zijn de toppen altijd zo hoog na de diepe dalen?
ik doe mijn rugzakje om
stop daarin de herinneringen
gesp ze heel goed vast
en neem ze mee de herfst in en de winter door.
meteen rukt de hollandse wind van twijfel weer aan de lading
ik weet dat dit niet te vermijden was
het waait hier immers altijd?
mijn hakken in het zand van de zomer
ik zet mij schrap
kom maar wind.. ik kan je hebben
ik móét je hebben en bestrijden
want het moet ooit weer zomer worden
en mijn rugzak moet zich vullen
met nog meer moois en teders
lust en lief
leven
I’m so tired, of playing
Playing with this bow and arrow
Gonna give my heart away
Leave it to the other girls to play
For I’ve been a temptress too long
Just. .
Give me a reason to love you
Give me a reason to be ee, a woman
I just wanna be a woman
From this time, unchained
We’re all looking at a different picture
Thru this new frame of mind
A thousand flowers could bloom
Move over, and give us some room
Give me a reason to love you
Give me a reason to be ee, a woman
I just wanna be a woman
So don’t you stop, being a man
Just take a little look from our side when you can
Sow a little tenderness
No matter if you cry
Give me a reason to love you
Give me a reason to be ee, a woman
Its all I wanna be is all woman
For this is the beginning of forever and ever
Its time to move over… …
niet wetend waar ik mijn handen laten moet
waar laat ik ook mijn lijf?
stil en koud wacht ik
en voel zijn warmte naast me komen
mijn adem volgt zijn adem
hij wacht, ik wacht
wanneer hij zich naar mij toedraait,
versnelt mijn adem zich
ik hou hem niet meer bij in kalmte
dan trekken zijn vingers een zacht en langzaam spoor
de afstand die ik probeerde te bewaren wordt geslecht
hij pakt het terug centimer voor centimeter,
gevoel voor gevoel,
adem voor adem
tot ik mij overgeef
en mijn hoofd mijn hart laat volgen
en mijn emoties lustig naar buiten stromen
ongehinderd
twee uur later word ik wakker
was het door hem?
ik lig ik zit ik lig weer
is hij wakker? hij is ver weg..
zelfs zijn adem volg ik niet..
mijn handen gebald tot vuisten
verstopt onder mij
niet bij machte hem te strelen
zijn rug zijn lijf en hoofd op eigen kussen
de afstand tussen ons lijkt onoverbrugbaar groot
het bed is nog nooit zo 2 persoons geweest.
wakker word ik weer wanneer het licht is
gedempte geluiden van een flat
lijken hem niet te wekken.
onze benen verstrengeld,
mijn mond onder zijn neus
zijn adem over mijn haren
zijn warmte over mij
wakker maken doe ik hem niet
bang voor weer die afstand
verstop ik mijn handen
die niet weten hoe hem aan te raken
wacht ik op de wekker
en doe dan mijn ogen weer dicht en wacht op hem
ik ben zó moe
mijn spullen pakken en een blik
op twee kussens die als hoofden
dicht bij elkaar
samen in één bed
aanééngesloten samen
zoals het zou moeten kunnen zijn
niet wetend waar ik mijn handen laten moet
waar laat ik ook mijn lijf?
stil en koud wacht ik
en voel zijn warmte naast me komen
mijn adem volgt zijn adem
hij wacht, ik wacht
wanneer hij zich naar mij toedraait,
versnelt mijn adem zich
ik hou hem niet meer bij in kalmte
dan trekken zijn vingers een zacht en langzaam spoor
de afstand die ik probeerde te bewaren wordt geslecht
hij pakt het terug centimer voor centimeter,
gevoel voor gevoel,
adem voor adem
tot ik mij overgeef
en mijn hoofd mijn hart laat volgen
en mijn emoties lustig naar buiten stromen
ongehinderd
twee uur later word ik wakker
was het door hem?
ik lig ik zit ik lig weer
is hij wakker? hij is ver weg..
zelfs zijn adem volg ik niet..
mijn handen gebald tot vuisten
verstopt onder mij
niet bij machte hem te strelen
zijn rug zijn lijf en hoofd op eigen kussen
de afstand tussen ons lijkt onoverbrugbaar groot
het bed is nog nooit zo 2 persoons geweest.
wakker word ik weer wanneer het licht is
gedempte geluiden van een flat
lijken hem niet te wekken.
onze benen verstrengeld,
mijn mond onder zijn neus
zijn adem over mijn haren
zijn warmte over mij
wakker maken doe ik hem niet
bang voor weer die afstand
verstop ik mijn handen
die niet weten hoe hem aan te raken
wacht ik op de wekker
en doe dan mijn ogen weer dicht en wacht op hem
ik ben zó moe
mijn spullen pakken en een blik
op twee kussens die als hoofden
dicht bij elkaar
samen in één bed
aanééngesloten samen
zoals het zou moeten kunnen zijn
als dagen uren worden
en uren minuten
die traag voorbij slepen
met uitgesproken gevoelens,
machteloos, hopeloos verdrietig,
wortels in het verleden, verstrengeld om twee personen,
omknellende banden die verstikken
en verzachten de pijn van het loslaten,
als minuten uren worden,
in grijze grauwe sluiers van de winter
en van verloren gevoel,
als dan de tijd stilstaat door verandering van toon,
verandering van licht,
verandering van blik,
hoopvol, voorzichtig gericht op de toekomst,
het heden belangrijk,
het lijf weer bij de geest getrokken,
in één ruk weer op zijn plek.
aarzelt mijn hoofd en twijfelt mijn lijf,
op de rand van een ravijn
van kolkende gevoelens
reiken mijn behoeften met lokkende vingers
naar de geheime plekjes
die ik zolang negeerde.
De band die knelde wordt de band die heelt.
Geen loslaten zonder vasthouden,
met zachte warme hand,
die streelt en koestert.
het mooie van een berg
is dat je hem aan ziet komen
groot en onverzettelijk
eerst nog klein en ver
geleidelijk onvermijdelijk
groter dichterbij
zoekend naar een weg erom heen,
die er niet is
de laagte opzoeken
slingerpaadjes
over het laagst mogelijke gedeelte
met een beetje hulp
wetend dat je straks
genietend van het uitzicht
trots gevoel van overwinning
blij om wat is
en niet meer bang om wat
had kunnen gebeuren
de drempel echter
ligt op de loer
om je onverwacht
tastend in het donker
te verrassen en doen struikelen
waar je niet op je hoede bent
de andere kant
waarin je dondert
het donker dat je omsluit
misselijk van schrik
om wat had kunnen gebeuren
of om wat is
vallen en misschien
dat opstaan, gewond
blauwe plekken,
voorzichtig tastend naar je hart
dat bonkt en je doet duizelen
omkijken en terug willen
maar gekwetst door de drempel
die veel hoger is
dan de berg ooit kan zijn
wanneer ik wakker word
van zijn hand op mijn gezicht
voel ik de kreukels in mijn hoofd
de fronsen op mijn lijf
hij trekt een spoor van warmte
daar waar mijn hart verkoelde
naar de ogen die verzoutte
en de tranen die ik proefde
de kreukels van mijn lijf
worden gladgestreken
de lijnen op mijn gezicht
wallen onder mijn ogen
groeven van verdriet
hij vult ze op met warmte
uit zijn handen stromen
van zijn hart door mijn angsten
en vult het mijne weer
met moed
